Sunday, 2 March 2014

1.2..3...4....5.....6......7.......8........9.........10..........

Isa, dalawa, tatlo, apat, lima...

Teka parang ayoko na..
Back out na lang kaya ako?
Pero minsan naiisip mo ba?
"Ano kaya kung itinuloy ko yung balak ko?
Ano kaya kung hindi ko itinuloy?
May magbabago kaya?
May mag-iiba kaya?"

Oo naman.
Maaaring malaki, maaaring maliit, o kaya maaaring hindi mo lang mapapansin pero ibang iba pala dapat ang "ikaw" na kilala mo ngayon at kung nasaan at anong ginagawa mo ngayon.
Lahat ng ito, nakaugnay sa mga pinaggagawa mo noon, at pati na ngayon sa mga oras na ito.
Bakit nga ba natin kailangang balikan ang nakalipas?
E nakalipas na nga naman, hindi na dapat pinagtutuunan o pinagsasayangan pa ng atensyon o panahon.
Ngunit ang nakalipas, ngayon at bukas ay magkakadugtong sa isa't isa.
Kung ano ka ngayon ay maaaring bunga ng ginawa o naidulot sa iyo ng kahapon; o kaya'y ang ginawa mo ngayon ay maging panuntunan ng kung ano ka bukas o sa hinaharap.
O. Itutuloy mo ba?

Ang ngayon ay nakalipas na..buhat nang mabasa ng iyong mga mata ang salitang 'ngayon'; ipinroseso na ng maliit na tipak ng karne sa ulo mo ang impormasyong nakalap ng iyong mga mata, at ilang segundo na ang nakalipas sa mga sandaling maisip mo ang ngayon.

Hindi mo nararanasan ang NGAYON. Ang lahat ng ito ay nakaraan na. Kasalukuyan pa lamang na ipinoproseso ng utak mo sa isang iglap ng segundo ang NGAYON ay hindi nalalaman ng iyong pananaw na nakalipas na ito.

Ang NGAYON na alam mo ay sangkapat o higit pang segundo na ang nakalipas sa totoong "ngayon" depende sa bilis ng paghimay ng utak mo ng impormasyon.
AT ang nakaraan na mga oras na iyon ay nakakaapekto sa iyong hinaharap sa mga paraan na ni-kailanma'y hindi mo maiisip sa kasalukuyan.

Sa mga nilalaman ng utak mo, sa mga pag-intindi mo sa mga bagay, at sa kung paano iproseso ng utak mo ang impormasyon na nakalap ng mga pandama mo; doon nakadepende kung paano ka kikilos o tutugon, na magbibigay katuturan sa iyong kasalukuyan.

Mayroong mga nagsasabi na kung ano ka ngayon, ay iyon ka rin bukas.
Totoo iyon, ngunit kung iisipin mo, maaari mong baguhin ang magiging ngayon mo na magdudulot sa iyong hinaharap.

Paano?

Unang sampung segundo.
Sa bawat unang sampung segundo, isipin mo na dapat kang kumilos.
Ang pagsisimula ay hindi nagsisimula sa buong isang oras.
Nag-uumpisa ito sa unang sampung segundo na naisip mong dapat ka nang kumilos at sa pagsasakatuparan nito sa mga susunod pang segundo.

Isa.
Dalawa..
Tatlo...
Apat....
Lima.....
Anim......
Pito.......
Walo........
Syam.........
Sampu..........

#

The haunting

Nostalgia by MNCRiami
Here comes the past...

It haunts me with the memories

with the feelings

with the things I did

and of the person whom those things were dedicated to..





There were still a lot of things that person didn't know I did.

A lot of songs that person didn't know I wrote.

A lot of other things dedicated for that person.

BUT... is it really love? Was it really love.. even back then?



Even if I fall for another person..
And whenever I weigh my feelings between that other person and you..
There's always this big difference.
You always seem greater than everyone I met..
And the "fall" isn't always as deep as the one I felt with you..

Oh crap.
Did I fall on one of the dungeons of my mind again?
Yes. Dungeons.

There were lots of dungeons dug and built by the memories of you.
At times, I call them traps, pitfalls.
Sometimes I call them dilemmas.
at times, just some technical glitch in my mind
or some kind of a short circuit in it.

Maybe you're confused.
Don't worry, I am too.
I've just wrote an entirely different emotion-filled diary last month for another person
and yet, now I have written again, but addressed to my past.
Well, as I have always described my mind, it is a labyrinth for me.
A mystery even I can't decipher as much.

I liked you. I wanted you. I loved you.

And now all of it is haunting me again.

All of "you" is haunting me again.

All the other words I couldn't say and I wasn't able to say may be found here..
This song is for you...

Saturday, 1 March 2014

Shallow dream

I am at home

you are there

We are so close

We are smiling

We are laughing about things I have forgotten what

My friends come along

they are sniding at you

I don't give a damn.

The scene changed.

We are at the office.

All I can remember is that I am happy

because you have come

because you are there.

You look happy too.

I feel comfortable all those times we are together.

We have not parted even just a second.

And yet it is just a dream.